این مطالعه جهت تعیین میزان ریزش کرک و برخی خصوصیات فولیکولی و کرک بز رایینی در گله های مردمی شهرستان بافت استان کرمان صورت گرفته است. فعالیت فولیکولی و خصوصیات الیاف 100 راس بز کرکی نر و ماده در سنین 1 تا 4 ساله مورد اندازه گیری قرار گرفت. به منظور تعیین خصوصیات الیاف و فولیکول ها به ترتیب از قسمت میانی سمت چپ و سمت راست بدن بزها در چهار گله مردمی شهرستان استان کرمان در اسفند ماه انجام پذیرفت. نتایج نشان داد که قطر کرک بزهای نر یک، دو، سه و چهار ساله و ماده های یک، دو، سه و چهار ساله به ترتیب 19.12± 1.21، 21.22± 1.70، 21.30 ±2.41، 21.45 ±2.12، 19.22±1.30، 21.42±1.91، 21.35±3.43 و 21.80± 2.51 میکرون بود. اختلاف معنی داری (p<0.05) بین سنین مختلف از نظر ظرافت قطر وجود داشت. ظریف ترین کرک مربوط به بزهای یک ساله در هر دو جنس نر و ماده بود. میانگین درصد فولیکول های ثانویه غیر فعال نرهای یک، دو، سه و چهار ساله و ماده های یک، دو، سه و چهار ساله به ترتیب زیر بود. 23.44± 3.5، 26.22 ±2.90، 24.22 ±2.30، 25.34± 4.41، 27.35± 3.65، 24.12± 2.80، 3.28 ±26.14 و25.61± 3.43

سابقه و هدف: بر اساس نظریات طب سنتی مزاج فرد می تواند تعیین کننده خصوصیات جسمانی، روانی و عاطفی او باشد. هدف اصلی در این پژوهش مقایسه وضعیت مزاج در سه گروه نخبه، غیرحرفه ای و غیرفعال دوندگان بود.مواد و روش ها: در این مطالعه پیمایشی، جامعه آماری شامل کلیه دوندگان نخبه و غیرحرفه ای هیات دوومیدانی استان فارس بود که از بین دوندگان تعداد 40 نفر دوندگان به طور تصادفی به عنوان نمونه آماری انتخاب شد، که از این تعداد 20 نفر نخبه و 20 نفر غیرحرفه ای انتخاب شدند که تعداد 20 نفر دیگر از افراد غیرفعال جهت مقایسه و تحقیق مورد بررسی قرار گرفت. وضعیت مزاجی با پرسشنامه خود اظهاری تعیین گردید داده ها توسط پرسشنامه جمع آوری گردید. از روش های آزمون فرض آماری در این داده ها استفاده شد.یافته ها: بین مزاج و سطح فعالیت بدنی ارتباط معنا داری وجود دارد (p<0.05). همچنین بین صفراوی و دموی بودن مزاج با سطح فعالیت بدنی در هر سه گروه دوندگان نخبه و غیرحرفه ای و افراد غیر فعال رابطه مستقیم وجود دارد. در صورتی که بین سوداوی و بلغمی بودن مزاج با سطح فعالیت بدنی رابطه معنا داری وجود ندارد (p>0.05).نتیجه گیری: می توان گفت که گرم بودن مزاج دوندگان می تواند عاملی مهم در جهت افزایش مشارکتشان در فعالیت های بدنی باشد.

مقدمه: عوامل مهم و متعددی نظیر وضعیت جسمی و روانی بر کیفیت زندگی تاثیرگذار است. از سویی استرس شغلی نیز یکی از عوامل اساسی در کاهش بهره وری در سازمان ها است. با توجه به تاثیرات مثبت فعالیت بدنی بر کیفیت زندگی، این مطالعه با هدف بررسی مقایسه کیفیت زندگی در بین کارگران فعال و غیرفعال (مطالعه موردی) انجام شد. روش بررسی: این مطالعه از نوع مقطعی-مقایسه ای بود. 190 نفر از کارگران پست های تولیدی کارخانه های کاشی و سیمان که شرایط حضور در مطالعه را داشتند براساس روش نمونه گیری در دسترس و به صورت کاملا داوطلبانه در مطالعه انتخاب شدند. از این تعداد، براساس پرسش نامه بک (Beck)، تعداد 88 نفر در گروه غیرفعال و 64 نفر در گروه فعال قرار گرفتند و از پرسش نامه کیفیت زندگی (36-SF) ویر و شربورن استفاده شد. از آزمونT مستقل برای مقایسه بین گروه ها و از نرم افزارSPSS version 16 برای تجزیه و تحلیل استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد، مولفه های جسمانی، روانی و کیفیت زندگی در گروه فعال کارگران کارخانه سیمان (0/012 = (0/000=p) (0/005p و کارگران کاشی (0/012=p) (0/005=p) (0/014=p) (p) در مقایسه با گروه غیرفعال معنی دار و بیشتر است ولی بین کارگران فعال و غیرفعال دو کارخانه کاشی و سیمان تفاوت معنی داری وجود ندارد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه بیانگر نقش مثبت ورزش و فعالیت بدنی بر کیفیت زندگی افراد شاغل در کارخانه سیمان و کاشی بود. به طور ساده تر به نظر می رسد فعالیت بدنی و ورزش با کیفیت زندگی کارگران ارتباط داشته و ربطی به مکان کار ندارد.

هدف بازیافت پس از تمرینات تناوبی شدید نقش مهمی در بهبود اجرای ورزشی دارد، این در حالی است که نوع بازیافت و سابقه تمرینی می تواند عملکرد ورزشی را متاثر سازد. هدف این پژوهش مقایسه پاسخ دستگاه تامپونی خون دختران تمرین کرده و تمرین نکرده به سه نوع بازیافت فعال، غیرفعال و حرکات کششی حین تمرین شدید استقامتی تکراری بود. روش ها 30 دختر دانشجو (سن 33/± 49/22 سال، وزن 31/7± 33/68 کیلوگرم و قد 32/8± 76/176 سانتی متر) به صورت تصادفی به سه گروه بازیافت (فعال 10 نفر، غیرفعال 10 نفر و حرکات کششی10 نفر) تقسیم شدند. پس از اندازه گیری اکسیژن مصرفی بیشینه (3± 38 میلی لیتر/کیلوگرم/دقیقه) آزمودنی ها سه نوع بازیافت را حین تمرین شدید استقامتی تکراری طی سه روز به صورت متقاطع انجام دادند. پیش و بلافاصله پس از تمرین از آزمودنی ها نمونه خون شریانی گرفته شد و ظرفیت تامپونی به وسیله دستگاه گازومتری و پروتئین کارنوزین از طریق تکنیک الایزا اندازه گیری شد. سپس آزمودنی ها تمرینات هوازی (65-80 درصد ضربان قلب بیشینه) را تا جایی که اکسیژن مصرفی بیشینه به 45 (میلی لیتر/کیلوگرم/دقیقه) رسید، ادامه دادند. پس از آن آزمون و خون گیری مشابه با پیش آزمون تکرار شد. نتایج در دختران تمرین نکرده تنها تفاوت معنادار بین بازیافت کششی و فعال برای اشباع اکسیژنی و در دختران تمرین کرده بازیافت فعال و غیرفعال افزایش معنادار اشباع اکسیژنی را نشان دادند. در دختران تمرین کرده افزایش معناداری برای اسیدیته خون، بی کربنات، بافرهای بازی و کارنوزین با بازیافت فعال مشاهده شد (05/0>P). نتیجه گیری نتایج نشان داد که پاسخ دستگاه تامپونی خون دختران فعال به سه نوع بازیافت چشمگیرتر از دختران غیرفعال بود، همچنین بازیافت فعال در این زمینه پاسخ بیشتری را نشان داد.

زمینه و هدف کیفیت خواب و کیفیت زندگی متغیرهایی هستند که در سازماندهی اجتماعی، جسمانی و روانشناختی انسان نقش بسیار مهمی دارند. هدف مطالعه حاضر مقایسه کیفیت زندگی و کیفیت خواب سربازان فعال و غیرفعال بود. روش کار در این مطالعه توصیفی که در سال 1395 انجام گرفت، از میان 400 سرباز پایگاه نیروی هوایی شهید عباس دوران شیراز، تعداد 200 سرباز به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب و بر اساس میزان فعالیت ورزشی در هفته به دو گروه فعال و غیرفعال تقسیم شدند. سپس پرسشنامه‫ های کیفیت خواب پیتزبورگ و کیفیت زندگی SF-36 توسط نمونه‫ ها تکمیل گردید. برای تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS-16 و آزمون یو من ویتنی استفاده شد. ‬ ‬ یافته ‫ ها‬ نتایج نشان داد که بین مقیاس‫ های تاخیر در به خواب رفتن (41/0=p)، استفاده از داروهای خواب آور (13/0=p) سربازان فعال و غیرفعال تفاوت معنی‫ داری وجود ندارد، در حالی که بین نمره کلی و متغیر‫ های دیگر کیفیت خواب تفاوت معنی‫ داری وجود داشت (05/0>p). همچنین مشخص شد که تفاوت معنی داری در مورد متغیرهای کیفیت زندگی سربازان فعال و غیرفعال وجود دارد (05/0>p). ‬ ‬ ‬ ‬ نتیجه گیری از آنجایی که سربازان فعال نسبت به سربازان غیرفعال دارای کیفیت خواب و کیفیت زندگی بهتری بودند، می توان نتیجه گیری کرد که فعالیت بدنی و ورزش می تواند تاثیر مثبتی بر کیفیت خواب و کیفیت زندگی سربازان داشته باشد.

زمینه: افزایش میزان سزارین که باعث هشدارهای وزارت بهداشت و درمان و صاحب نظران در این خصوص شده است، لزوم بررسی عوامل موثر بر آن را ایجاب می کند.هدف: مطالعه به منظور مقایسه اثر آمنیوتومی در دو مرحله غیر فعال و فعال بر نوع زایمان انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه کوهورت در سال های 1383- 1384 در بیمارستان کوثر قزوین انجام شد. 305 نفر از زنانی که مورد آمنیوتومی قرار گرفتند، به طور غیر تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه مطالعه (174نفر) در مرحله غیرفعال و گروه مقایسه (131 نفر) در مرحله فعال آمنیوتومی شدند. داده ها با آزمون های آماری تی، من ویتنی و مجذور کای تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: 19 نفر (%10.9) از گروه مطالعه و2 نفر (%1.5) از گروه مقایسه سزارین شدند که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (P=0.001). عدم پیشرفت مرحله اول به طور معنی داری در گروه مطالعه بیش تر از گروه مقایسه بود (P=0.001). عدم پیشرفت در مرحله دوم زایمان در گروه مطالعه %2.9 و در گروه مقایسه %1.5 بود که اختلاف آماری بین دو گروه معنی دار نبود. الگوهای غیر طبیعی صدای قلب بین دو گروه اختلاف معنی داری نداشت. تجویز اکسی توسین در گروه مطالعه %43.7 و در گروه مقایسه %4.6 بود که اختلاف آماری بین دو گروه معنی دار بود (P<0.000).نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، آمنیوتومی زودرس می تواند یک عامل افزایش میزان سزارین باشد.

هدف از این مطالعه مقایسه ثبات مرکزی و انعطاف پذیری تنه در ورزشکاران پرورش اندام با غیر ورزشکاران می باشد. بدین منظور 60 نفر شامل (30 ورزشکار پرورش اندام و 30 نفر غیرورزشکار) از بین ورزشکاران پرورش اندام نخبه سالم و افراد غیرورزشکار سالم انتخاب شدند. برای اندازه گیری ثبات مرکزی (فلکسوری، اکستنسوری، جانبی) از آزمون های مک گیل استفاده گردید همچنین انعطاف پذیری تنه در جهات فلکشن، اکستنشن، چرخش جانبی راست و چپ و فلکشن جانبی راست و چپ نیز بوسیله متر نواری اندازه گیری شدند. نتایج تحقیق حاضر نشان داد که زمان ثبات فلکسوری در گروه ورزشکاران پرورش اندام بطور معنی داری کمتر از غیرورزشکاران بود (p=0.001). همچنین انعطاف پذیری تنه در جهات فلکشن (p=0.03) و اکستنشن (p=0.02) در گروه ورزشکاران پرورش اندام بطور معنی داری کمتر از غیرورزشکاران بود، اما در بین دامنه حرکتی (فلکسوری به اکستنسوری، فلکشن جانبی راست به چپ و چرخش به راست و چپ) بین دو گروه تفاوت معنی داری مشاهده نشد (p<0.05). یافته های مطالعه حاضر نشان داد که افراد ورزشکار پرورش اندام دارای ثبات مرکزی کمتری در جهت فلکسوری و انعطاف پذیری کمتری در جهات فلکشن و اکستنشن نسبت به غیرورزشکاران می باشند که این امر ممکن است این ورزشکاران را مستعد آسیب ناحیه تنه در آینده سازد.